Yükleniyor...
Bize ulaşın: +44 7466580643
(WhatsApp ile ulaşabilirsiniz)7/24 destek
Psikoloji, ilişkiler, anksiyete, depresyon ve daha fazlası hakkında uzman görüşleri
Anlatılan hikâye netti: Medenileştik. İlkel karanlığı geride bıraktık. Oysa bu ilerleme değil illüzyondu; bunu anlamak için Epstein'e kadar gitmemiz gerekti.
Peki şimdi ne yapacağız? Genelkurmayı kapatacak mıyız? Komutanı susturacak mıyız? Binlerce yıllık evrimsel mirasımızı söküp atacak mıyız?
Dijital obezite artık zihinleri ezen bir bilgi ve kıyas yükü haline gelmiştir. Şimdi soru şu; zihin artık bu yükü taşıyamadığında ne yapar, yükü nereye koyar?
Her şey daha kötüye gitmeden, çağımızın sessiz pandemisi olan “Dijital Obezite” kavramını önümüze alıp düşünmemiz gerekiyor.
Modern insanın trajedisi çoğu zaman uzun çalışma saatlerinde ya da teknolojinin hızında aranır; oysa daha derinde yıpratıcı bir yük vardır: seçme zorunluluğu.
Günlük hayatımızda kararlarımızı mantıklı analizlerin ürünü sanırız. Oysa zihnimizin görünmeyen sahnesinde çok daha eski, çok daha hızlı bir mekanizma çalışır.
Bazı ilişkilerde, iki farklı bağlanma biçiminin birbirine dokunmaya çalışırken nasıl çarpıştığını izleriz: kaygılı ve kaçıngan bağlanma.
“Çocuklukta sevgiyi hak etmek zorunda kalanlar, yetişkinlikte zor insanları değiştirerek sevilmeye çalışır. İyileşme başkasında değil, kendinde başlar.”
Psikoterapide karanlık dönemler her zaman çöküş değildir. Dağılıyor gibi hissettiğin anlar, eski benliğin çözülüp yeni köklerin oluştuğu eşiklerdir.
Bir önceki yazıda Othello, Andrey ve Wintston'ı bir kez daha sahneye alacağımızı söylemiştik. Perde son kez açılır ve kahramanlarımız hayat sahnesine çıkarlar.
İnsanın anavatanı çocukluğudur; orada yaşananlar hayat dediğimiz hikayeyi etkileyen önemli unsurlar taşır. Bu unsurların başında da travmalar gelir.
Kaygıyı tanı, kaynağını fark et, düşüncelerini sorgula, duygularını düzenle ve zamanı yönet. Küçük adımlar at, başarısızlıktan öğren, kontrolü eline al.